Şarkı: Nina Simone – Feeling Good
Yazı: ’Kendime’ Gelişim
Ender anlar vardır hani, her şeyin yolunda gideceğine dair ufacık bir hisse kapıldığınız. Çoğunlukla kalıcı değildir zaten bir kaç dakika kadar etkisi altına alır sizi, sonra arkasına bakmadan kaçar gider mutluluk. Mutluluk demeyelim en iyisi biz ona. Mutluluğun nasıl bir şey olduğunu hatırlatan umut kırıntıları diyelim. Sonra gider zaten. Tekrar karanlık. Melankolik bir kişiliğe sahipseniz ve üzgünseniz o kısa anların bile hakkını veremezsiniz. Mutlu olmak gibi bir lüksünüz yokmuş gibi gelir.
Eğer siz de böyle düşünüyorsanız daha fazla yanılmış olamazsınız! Uzunca bir süredir yukarıdaki paragrafta bahsettiğim şeyleri hissediyorum. Ne zaman güzel bir haber alsam veya hoş bir söz duysam hepsinden kaçarcasına uzaklaşan bir insana dönüştüm. Tünelin sonundaki ışığı gördüğünde, koskoca treni durdurup, geldiği karanlık deliğe geri dönen bir makinist gibi görüyorum kendimi (biraz acımasız oldu). Ama ne kadar can sıkıcı olsa da artık üzgün olmamın gerçek sebebinin ‘kendim’ olduğunu biliyorum. Yani beni üzen şey her ne olursa olsun kendime üzülme komutunu veren hep bendim.
Bir insan hayatında üzüntüyü gereğinden fazla yaşıyorsa, yani durum artık kronikleşmişse orda durup bir düşünmek gerekiyor. “Aaa bütün suçlu benmişim, kendimi hep ben üzmüşüm!” mantalitesinde olduğum sanılmasın. En nihayetinde koşullar böyle yapıyor bizi. Ama biz de o koşulların bize bunu yapmasına izin veriyoruz, sorgulamadan boyun eğiyoruz, tüm söylemek istediğim bu…
Kronikleşmiş üzüntünün tek getirisi daha fazla üzüntü… Şuan bu yazıyı yazarken tekrar mutlu olmayı tüm kalbimle istediğim için bunu başaracağımı biliyorum. Hayatta beni mutlu eden şeylere sımsıkı tutunarak ilk adımı atacağım, gerisi de gelecektir eminim…
Kişisel gelişim kitabı-vari bir yazı oldu ama ben “kişisel gelişim” yerine “kendime gelişim” demek istiyorum ismine :) Herkese iyi akşamlar
